Trochę się wyspowiadam.

A na początek: hura, hura zdana matura!
Fajnie, nie?
Studia: zaoczne, kierunek - nieznany jeszcze.
Zastanawiasz się pewnie na co czekam.
A ja odpowiem, że nie wiem.
Może i chciałabym dzienne studia, ale nie teraz.
Mam misję do spełnienia tutaj na miejsu.
Tak bardzo nie chcę tej dorosłości, mimo że już powoli w nią wkraczam.
To wszystko jest cholernie pogmatwane, a większość z Was tego nie wie.
Ja się przekonuję o tym z dania na dzień i naprawdę się w tym nie łapię.

----------

Zbyt szybko się poddaję.
Jeden odrzucony staż i ja już się nie chcę starać, bo moja pesymistyczna wizja utwierdza się w przekonaniu, że nigdzie mnie nie wezmą - są lepsi.
Niech ktoś zabierze ode mnie tego potwora!
Bo marzę o dniu, w którym będę mogła powiedzieć: jestem z siebie dumna i że ktoś też jest dumny ze mnie.
I chcę tego bardzo.
Ale można by pomyśleć, że wcale nie, bo jeśli naprawdę bym tego chciała to już dawno zrobiłabym coś w tym kierunku.
No właśnie, nie wiem.

----------

I tutaj też się zaczynam poddawać.
Brak mi pomysłów, nie mam lampy a boję się zainwestować w coś, co później i tak odstawię na półkę.
A On kupił mi statyw, bo wierzył że to będzie krok naprzód.
Tylko, że ja się cofam w tył.
I się później okaże, że aparat zostanie wykorzystany na robienie zdjęć drzewom i łabędziom, jak to robią dzieci.

----------

Czasami zazdroszczę im, że nie mają takich zmartwień i mogą korzystać z ostatnich lat młodości.
Nie zazdroszczę jednak niczego innego.
Ja już wybrałam i pozostanę przy swoim wyborze.
I jak ten program z TVN style - taka miłość się nie zdarza.
Mówcie co chcecie, ja swoje wiem!

----------

Ps. Butelka rośnie.